ตอนนี้ 19.39 แอบlogin facebook 

ขอโทษนะค้ะ :(

‘พี่ยังสดใส ยังเป็นพี่เบสท์ที่น่ารักของน้องๆ

มันโหวงๆในใจยังไงไม่รู้

เห็นแล้วรู้สึกไม่ดี มันหวง !

ข้อความที่เด็กพวกนั้นโพสท์บนหน้าวอลพี่

เห็นแล้วหงุดหงิด - -;

ก้แค่โมยังเดินออกมาจากวันนั้นไม่ได้

โมยังอยู่ที่เดิม ที่ที่มีแต่พี่เบสท์

ที่ที่คนรอบข้างโมรู้จัก แล้วเค้าก้รักพี่เบสท์

ทั้งๆที่เลือกแบบนี้เอง

แต่ทำไมทุกครั้งที่คิดถึงพี่เบสท์

โมยังร้องไห้ก้ไม่รู้

โมยังจำคำนึงที่พี่เบสท์พูดได้ขึ้นใจ

-พี่ไม่อยากให้โมนึกเสียใจถ้าเลือกไปแล้ว-

โมอยากบอกว่าโมไม่ได้เสียใจ

แค่เสียดายความทรงจำดีๆที่เคยมี

ตอนนี้โมไม่พร้อมที่จะเจอพี่

โมไม่อยากได้ยินเสียง ไม่อยากเห็นไม่อยากเจอ

แต่อดห่วงไม่ได้

ทุกวันตลอดเวลาเกือบปีที่ผ่านมา

ไม่มีวันไหนเลยที่โมไม่ห่วงพี่เบสท์

เลิกทำตัวน่าเป็นห่วงได้แล้ว

ดูแลตัวเองให้มากๆ โตเป็นผู้ใหญ่เต็มตัวแล้วนะ

ไม่มีโมคอยเตือน อย่าเหลวไหลรู้มั้ย

ฟังที่คนอื่นเค้าพูดบ้าง อย่าดื้อนัก’

น้องโมรักพี่เบสท์ :D

พี่เบสท์เป็นความรักที่ดีเป็นคนรักที่ดี

ดูแลตัวเองนะ พี่ชาย !

อยากจะเพ้อให้รู้ว่าเราก้เสียใจนะ เสียใจมานานแล้ว

เสียใจไม่ต่างกัน ?

แต่อยากจะให้มันเสียใจแค่นี้ สิ้นสุดความเสียใจ

ถ้าเราผ่านตรงนี้ไปได้แค่เราข้ามผ่านมันไป :D

ต่อไปก้ไม่ต้องร้องไห้คนเดียวแล้ว

ไม่ต้องเสียใจไม่ต้องฟูมฟายบ้าบอ

ยังมีอีกหลายคนที่ยืนอยู่ข้างๆขอบคุณ

เพื่ออนาคต ? คนเราต้องยอมทิ้งความฝันบางสิ่งเอาไว้

ข้างหลังคืออดีตที่ผ่านมางดงาม มีน้ำตา

อดีตสอนเราอยู่เสมอ ต้องขอบคุณอดีตไม่ว่าจะดี หรือไม่ดียังไง

ขอบคุณที่สอนเรา ขอบคุณที่ทำให้เราเข้มแข็งจนถึงวันนี้.

อนาคตคือสิ่งที่เราวาดเอาไว้

มันต้องสวยงาม มันต้องดีเพื่อเรา และคนที่เรารัก

เพราะเราเลือกได้ว่าจะมีอนาคตแบบไหน

เรารู้ว่าเราต้องเดินไปทางไหน อย่ามองแค่ตาปล่อยให้ใจได้นำทางบ้าง

แต่ในบางครั้งแค่รักมันคงไม่พอ ใช้สมองไตร่ตรอง

เลือกฟังคนที่อยู่ข้างๆ แล้วคิดให้มากๆ

อย่าฝืนอย่าเลือกที่จะทนกับอะไร เข้าใจแล้ว